Brazilië is een prachtig land. Parelwitte stranden, indrukwekkende oerwouden, dansende indianen, architectische hoogstandjes, gigantische watervallen, botanische tuinen en duizelingwekkende diersoorten. Tenminste, zo stel ik me dat voor. Tot op heden vertoef ik voornamelijk in Braziliaanse wachtkamers.
Voordat ik emigreerde werd ik veelvuldig gewaarschuwd. Dat het zwaar was, het niet in de koude kleren kwam te zitten en dat ziek worden erbij hoorde. Maar goed, dat was de ervaring van ándere mensen. Dat had vanzelfsprekend niks met mij te maken. ´Anne, por favor!´ Roepen de artsen. Nog altijd is mijn reactie secundair. Van Lucie Vriesema naar Anne Lucille Vriesema Martire, kortweg Anne Martire. Zelf zou ik mijn naam beter kunnen omdopen tot Weak-i-Pedia, want je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb het. Duizelig, hoofdpijn, verkouden, schouderpijn, schouders uit de kom, buikpijn, maagpijn, kniesteek, rugpijn, verkorte iliopsoas, bilspierverkramping, nekpijn, uitstraling naar arm, rechts, links, droge neus, schrale huid, slapeloos, flauwvallen, licht narcoleptisch, botuitstulpsel achter nagel van linkermiddelvinger, groeiende moedervlek, keelpijn, uitslag op armen, pigmentvlekken, kalknagel op een teen, gevallen en hand open, mogelijke operatie zus of zo, pijn, moe, zwak, ziek, misselijk.
Dus daar ga ik voor de zoveelste keer, Anne Weak-i-Pedia Martire, ditmaal voor een check bij de gyneacoloog. In Brazilië bestaat het fenomeen huisarts niet, dus elke vrouw heeft een vaste gyneacoloog. Ze praten erover alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. En dat is vast ook zo, maar laten we wel wezen, als er een hel is, dan is het een aaneenschakeling van onderzoeken aan vagina en borsten. En daar hoor je dus nooit iemand over. Zes onderzoeken in één keer. In Brazilië houdt men wel van een verdovinkje hier en slaappil daar, dus waarom ik geen volledige narcose krijg is mij een raadsel.
Om 06.30 wandel ik met mijn Braziliaan, rammelende maag en drukkende blaas naar Rua Escobar Ortiz 718. Een receptioniste legt mij het volledige programma uit, wat ook in het Nederlands volstrekt langs mij heen zou zijn gegaan. Ik wil er niks van weten. In een andere ruimte wil een assistent bloedprikken. Ik vraag of ik eerst kan plassen. Dat mag. Ik moet mijn handen goed wassen en ze met een alcoholdoekje schoonmaken, vervolgens het eerste drupje plas in het toilet laten vallen, daarna plassen in een potje en daarmee een buisje vullen. Wat een gegoochel.
Op naar het bloedonderzoek. De assistente kan het vat niet vinden. Andere kant. Vuist, knijpen, hand los. Gelukkig net niet flauwgevallen. Op naar het hoogtepunt. Het vaginale onderzoek. Daar zit mijn gyneacologe. Gezellig samen met de assistente. Op het scherm kan ik meekijken. Ik dank je de koekoek. Wie wil nou dagelijks in vagina´s roeren? Dan zit er echt een schroefje los. Ze propt een apparaat naar binnen en rekt de boel op. De assistente reikt een onophoudelijke serie staafjes aan. Het zweet slaat me uit en mijn handen trillen. Wie weet wat ze er in stoppen of er uit halen. Als een beest dat aan de slachtbank ontsnapt galoppeer ik de kamer uit. De kleren mogen maar kort aan. Op naar de mamografie. Vier foto´s, ofwel vier keer een bijna volledige tiet-perforatie. We vliegen naar de maan, we ontdekken de nieuwste technologische foefjes, i-pad, spraakbesturing, klap eens in je handjes en het licht gaat aan. Leg mij dan eens uit waarom mijn borsten nog altijd kapotgeplet moeten worden in zo´n middeleeuws martelwerktuig.
Ik tol naar de volgende wachtkamer. Binnenste buiten en buitenste binnen. Ik begrijp niet wat ze nog meer van me willen. Maar één ding is duidelijk, de Braziliaanse onderzoeksmethodiek is grondig. Vooraf mocht ik al niks: geen deodorant, geen bodylotion en drie dagen geen seks, nu heb ik al helemaal geen donder in te brengen. De arts echter wel. Nóg een vaginaal onderzoek en nóg een borstonderzoek. Film, foto, weet ik wat. Staaf, glijmiddel, hatsieklatsie, boven, onder en weer terug. Ondertussen vraag ik me af of ze mijn eierstokken een beetje heel laten. Maar niet voor lang, want daar krijg ik een kwak glijmiddel op tiet 1. De camera gaat ruw over mijn borst heen, porren, rekken, langer, nog één minuutje en door naar tiet 2. Ik kan het bijna niet geloven als ik weer buiten sta. Mocht ik na deze SM-praktijken ooit nog een kind kunnen krijgen, dan bid ik God op mijn blote knietjes dat het jongen wordt.
Lucie Vriesema
